روان در رشته ی رام و سیال واژه ها

old journal pages – march 5 2012 David Zieroth – the hay day canticle Yes, i told myself, sing, sing, the way my father sang working with his crops, his fields, his tools, his cap pushed back as if nothing could bother His pleasure in feeling his muscles, only fools would find an indoor life – he often said smiling – where each man had to obey someone else’s rules

اشتراک گذاری

What was it that attracted you to this Major?*

The positive experience I had in my first attempt at exploring this field through the FVIM 210 course at ECU, together with the immense potential it has for artistic expression.

2.
Have you researched other similar programs in British Columbia and Canada? Why do you want to study this program at Emily Carr University?*

I enjoyed my first term at ECU in Fall of 2012, and would like to continue to be a part of the Emily Carr University, considering its great reputation and unique atmosphere.

3.
Outline your understanding and knowledge of this Major.*

I consider myself a beginner in the field but amazed at how much I managed to learn during the four month long course last term and more so at how challenging but fulfilling it was to go through the initial learning curve.

4.
What are your goals?*

In short, I would like to explore how I can blend my past work and academic experience in the field of finance and banking, with my lifelong passion for art and aesthetic expression. Living in a world where numbers play an inevitable role, I find myself struggling for an outlet to channel my desire and fascination for beauty.

5.
Describe any experience you’ve had working on a team? What was your role? Was it a good experience?*

The most relevant experience is perhaps my short film team project last term, which was equally frustrating, enlightening and rewarding. It taught me a great deal about working collectively and adjusting to a team environment with varying visions, goals, age ranges and attitudes. It was a real life lesson on how there will always be differences and that pro activity and clear communication goes a long way in creating joint, successful outcomes.

6.
How do you handle managing your workload and meeting deadlines?*

As an ambitious multi-tasker wearing several hats at a time, I have learned and continue to learn ways to set priorities through staying focused, utilizing my calendar on a daily basis, breaking down tasks and projects and attacking them one piece at a time.

7.
Tell us about an experience, such as a critique of your work, when you received very helpful feedback? What about it was valuable to you?*

As part of the post production of my individual short film last term, I learned to stay open and objective to critiques of aspects of my work I was particularly attached to. It was unnatural and difficult at first but insightful and relieving as I grew more comfortable to face my own resistance to hear them out, and started to pick and choose the parts I was comfortable changing, versus what I established as defining elements of my work pertaining to my individual style. I realize how much of a fine line it is to distinguish between the two and how important a skill it would be to learn to keep an open mind to criticism, while remaining true to the unique vision behind your work.

8.
We’re looking for students with an interest in improving the social, cultural, material, environmental and intellectual life of the community. Write about how you want to make a difference to the world we live in.*

I believe art plays an important role in keeping us in touch with our pure side and keeping humanity alive. As a universal notion, I would like to use the language of art as a reminder of how much we all have in common.

اشتراک گذاری

music marathon – exhausted, intoxicated!!

اشتراک گذاری

تحت تاثیر موسیقى. دل تنگ گرد و غبار جادویى و ندانم کارى هاى بى حساب و کتاب نوجوانى !

اشتراک گذاری

غرق دل خواسته هاى دور. خیلى دور از خواسته هاى مردمان این جا.

اشتراک گذاری

A fresh perspective, always at a cost, always so worth it!

اشتراک گذاری

I love my flying box

جعبه ى پروازم باارزش ترین دارایى
بهترین دوست دنیا
همین

اشتراک گذاری

خوب و شناورم
سوار بر تکرار تازه و روشن زمان، برخواسته از روزهاى خوب کودکى و خاطره هاى تکه تکه ى ملموس و ناشناخته
لحظه هاى تمیز و خنک خیابان از کنارم مى گذرند، گوش هایم قلقلک می شوند
مورمورم مى شود از این همه شوق دیوانه
این همه فکر تیز و بلند و بادگیر

می ترسم از این آسمان سفید و پنبه های سیاه از هم شکافته که جنون به رشته ى فکرهایم می اندازند
کسى در سرم ساز میزند
چیزى در دلم می جوشد و ترس هاى روزمرگی هایم نرم نرم به همراهش شسته می شوند
مى توانم دنیایى را بر دوش بکشم
هزار بار بمیرم و از نو برخیزم
می توانم
مى توانم
مى توانم!

این همه ولوله ى پرواز به یک نیمه پیک شراب؟
این همه نفس تر و تازه به پشتوانه ى یک نصفه روز خورشید تمیز؟

روزى دیگر، شرابى دیگر

چشم هایم از لنز پهن دور بین گران قیمتم هم وسیع تر می بینند
روشنند نزدیکى ها. چشم گیرند دورترها
روى پشت بام خانه ى کوچکى هام ایستاده باشم گویا. رنگ همان رنگ است و بو همان بو. و من همان او. کوچک و کم رو.
با دست هاى همیشگى ام پرواز مى کنم. ناخن هاى یکى در میان شکسته ى سر به هوایم چک و چک صدا می کنند
از معناى این کلمه تا هم خانواده هاى آن یکى
از فکرهایم به نت هایم تا یادداشت هایم به بر نامه هایم و بعد باز به نت هایم
از زمین تا آسمان و آسمان به ریسمان.
این همه سبکبال نبوده ام هرگز. این همه بزرگ. این همه بلند و نرم و رها. این همه ناتوان. این همه شگفت زده و مردد و سرگردان. سرم مى چرخد و واى این سرگیجه می چربد به همه ى خنده هاى دنیا. واى چه می چرخد دنیا . چشم هایم دو حفره ى بزرگ و تشنه شده اند. نور سر می کشند. می درند و از شیشه های دوجداره ی اتوبوس و نرده های متحرک پل و ابرهای نارنجی مى گذرند.
زندگى با همه ى وسعتش ریز رقص انگشت هایم لیز می خورد
همه ى ناتمامش به فرمان من است.
روزها و فکرها بُر می خورند. جان مى گیرند. شب ها و آسمان قرمبه ى بیابان آن ور کوچه ی مادربزرگ. غرش دلنشین هواپیماهایى که ندیده بودم و بزرگی هایم سوارشان می شدم.

پشه بند ظریف و سرمه ای تمیز و ژرف آسمان. شاتوت های سیاه له شده روی کاشی ها و بچه بادمجان های باغچه ریز سایه ی رزها. بید مجنون و تاب خوب من و پیچ امین الدوله در باد. سر سر باد زیر فواره ها. لرزه ی آب در حوض چهارگوش آبی. عطر خاک شسته شده و بوی گند لاستیک شلنگ آب کف دست های خیسم.

مادر و مهربانى ها و خال ظریف زیر گلو و قشنگى هاى مغرورش. موهایش که نمی شد دستشان زد و آرایششان کرد. ظرف هایش که یواشکى می شستشان قبل از آن که روى چارپایه بلندم بایستم و با زحمت کف مالشان کنم. بادمجان هاى ترد و خوشرنگ که هرچه نگاه می کردم قلق پوست کندنشان را نمی فهمیدم. قصه هاى ظهر به ظهر و نوارهاى کهنه ى پرحرفى هاى بی انتهایم. دختر خاکستر نشین و لوبیاى سحر آمیز و قلدرى ها و اسباب بازى هاى دراز و کوتاهم.

شاید همین باشد آن که در ازایش بى پروایى هایم را داده ام
شاید روزى از همین به همان رسید آرزوهایم
این نوید آن است شاید که در من بى تابانه پیچ و تاب مى خورد
نوید به هم رسیدن آرزوى هزارتکه

اشتراک گذاری

خوشبختى یعنی دو تا دستت سرجایشان باشند
انگشت هایت باشند
پوست کف دست های جوانت جان داشته باشند
نفس بکشد و صبحگاه، روى پوست سر تا پاى خواستنى ترین تن دنیا بلغزد

خوشبختى خستگى مفرط دوندگى هاى ناتمام است در هفته هایى که پدرت را درآوردند

و همه ى آدم هاى خوبى که به آرزوى بزرگت نزدیکترت کردند

اشتراک گذاری

things start to come together very very slowly
and my missing piece, seems to be calling, from somewhere very close-by

خوشم، و تکه ای ناشناخته از من، میان آب باران جمع شده روی پیاده رو می لرزد

still scared
still a long way to go

و “چه سخت است” جای نمی شود، جای افسوس ها و آرزوهای بی خودی بزرگٍ بی عرضه را می گیرد
دست به کار شده ام
با همان کوچکی و ترس ها و کمبود های مخصوص به خودم

اولین فیلم سیاه و سفید، اگر سفیدِ سفید نشود، سیاهِ سیاه هم نمی شود!

اشتراک گذاری

چرک نویس

فیلمی با چند نماد کلیدى

نهال – نماد عقل و منطق، آینده نگرى – واقع بینى

حامد – نماد دل – دلبستگى به اصالت و ریشه ها و خوشبین به پاک کردن وطن از ‘کثافت’ و ‘آشغال’!

پسر – نماد نسل بعد

و امان از تضاد بین عقل و دل که نسل آینده ی سرگردانمان را از سویی به سوی دیگر می کشد

اشتراک گذاری

اینجا، ولی هنوز در دست رشد و مرمت!

اشتراک گذاری

- نا تمام است

گاهى شادی ها در اوج خود چه شگفت به ناگوارترین و غیرمنتظره ترین ضربه ها بدل می شوند

مثل روزی که نزدیک ترین دوستت نقابش را بردارد و غریبه ی بی رحم پشتش روی سرت خراب شود

یا در اوج سرخوش ترین قهقه ها و مستانه ترین سرگیجه ها خبر مرگ عزیزی خودش را به خوشبختی بی نقصت تحمیل کند و تو به جای به در و دیوار کوفتن وجود گر گرفته ات، از تلاش اطرافیان برای پنهان کردنش بیزار شوی

آب یخ بریزند روی سرت و میان همان سرما خشکت بزند
شروع کنی به سوال و جواب کردن. فکر و خیال کردن. ای کاش و اگر و اما کردن. شروع کنی به زمین و زمان بد و بیراه گفتن.
بعد آرام شوی و برسی به فصل گلایه های فلسفی
برسی به آن پذیرش قراردادی و قلابی

اولش لب هایت سفید و خشک می شوند وشیطنت و خوش رویی بی جواب مانده ات جایشان را به استیصال – شاید هم التماس – می دهند

بعد می فهمی بیخود نبوده این همه سال از سپاه و مرز زمینی و هوایی و کنترل پاسپورت ترسانده بوده اندت

می ترسی. کودک ترسخورده ی درونت باز سوار کار می شود و شروع می کند به بی منطق بازی در آوردن و بهانه گیری
دل و روده هایت درد می گیرند از بس که به هم فشارشان داده ای با نفس های مقطعت
پریشانی

شادیت مثل یک عکس کهنه ی سیاه و سفید جایی میان شصت دقیقه ی صف کشیده دور گردی صفحه ی ساعت متوقف شده است

خودت را – انگار پس از سال ها – به یاد می آوری که وا رفته ای

ماسیده ای

الان است که دیگر از خواب بپری و بابت این همه پریشانی ناسالم خودت را سرزنش کنی
باید خونسرد باشی
صبر می کنی

کم کم نظم و منطق مسلط بر فضا آرامت می کند. توجیه شده ای
هرچه بر وجود بیچاره ات گذشته واقعیت محض بوده و کابوسی در کار نیست
بیداری. ماهیچه های شکمت هرز می شوند و دهنت تا ته حلقت تلخ می شود

برای خودت آب می ریزی و حق می دهی به خودت بابت غافلگیر و ترس خورده شدنت.
بعد حرف می زنی. بلند و قاطعانه. وحشت زده اما مسلط و شمرده شمرده.
می گویی و به صدای خودت گوش می دهی.
نمی لرزد!
چیز دیگری در حرف هایت موج می زند که دوستش داری.
چشم های خیره شده به توی آن چند نفر دیگر هم همین را می گوید

ساعت ها گذشته اند و تو دوام آورده ای
آرامش بر خستگی های تنت چیره شده واستکان چای ولرم شده ی جا خوش کرده روی پتو، تلخی گلویت را شسته است

آرام و بی حس شده ای

حس رویین تن کوچکی را داری که به جای مردن هزار بار قوی تر شده و از این فکر های صد من یک غاز پر از غرور می شوی

ذهنت پرواز می کند و هزار شاخه می شود میان فکرها و چاره هایی که دستپاچه کنار هم ردیف کرده ای

خودت را به آرامش دعوت می کنی تا فکرهایت را مرتب و موقعیتت را پیدا کنی

چمدان هایت با دل و روده های بیرون ریخته روی زمین از هوش رفته اند و سکوت اطمینان بخش شب نوید چند ساعتِ مانده از نیمه شب را می دهد

انگشت های یخ کرده ات میان دو سری شماره روی دکمه های تلفن در حرکتند. از آن که بی جواب زنگ می خورد به آنی که بوق اشغال می زند به اولی که هنوز نرسیده به آن یکی که می گوید ده دقیقه دیگر تماس بگیری به اولی که رسیده و نرسیده گوشی را روی هوا می قاپد تا با همه ی سنگینی وحشت و خستگیت ولو شوی در آغوشش.

- نا تمام است

سبزابی

۲۱ اردی بهشت ۱۳۹۱

اشتراک گذاری

مست می شوم با تازه ترین رنگی که به آن عاشق شده ام

سرخ می نوشم تا زیبایی را از تار و پود سکوت بیرون بکشم و با دست هایم پریشان کنمش

نیمه ی فلج تنم به رقص در می آید و
تکه ی گندیده ی ذهنم به پرواز

سرخ می نوشم و مست می شوم

برای تیز دیدن
تیز لمس کردن
تیز شنیدن و
سبک پریدن

سرخ می نوشم تا خود خودم بشوم

مست می شوم تا بنویسم.

سبزابی
۱۴/ ۲۱ اردی بهشت ۹۱

اشتراک گذاری

سال های بزرگسالی چه دردی دارند
از خیلی چیزها باید گذشت
با خیلی چیزها باید بی هیاهو کنار آمد و دم نزد
مثل بادامی که تلخ است ولى مجبورى مسلط و مودب بجوی و قورتش بدهی
و خفه شوی تا سکوت لعنتی دست بر لب های خشکت بیندازد و چیره بر ولوله ی خوب وجودت شود
و تو آبستن بغضی که بر کودکیت تحمیل شده
محکوم شوی به تماشای بزرگ و بزرگ و بزرگ تر شدنش
و لابد بعدش حسرت چیزهای خوبی را بخوری که سیل سال ها با خود به غنیمت برده اند

اینجور که بویش می آید سال های بزرگ سالی من هم در راهند

تا وقتی یادم نرفته بادام های تلخ نیمه جویده را هم می شود تف کرد
و بغض های ناخواسته را در افتضاحی خوشمزه روی قانون سخت گیر سکوت بالا آورد،

حتی وقتی موهای عسلی رنگم طعمه ی گرد سفیدشان بشوند،
صورتم دیگر تداعی گر کودکی های سفید نباشد،
و شمار سال های زندگیم آرزوهای بزرگم را به دلشوره بیندازند،

دست های خشک و نامهربان سال های بزرگسالی هیچ وقت به من نمی رسند

اشتراک گذاری