sweet grief

loss is bittersweet, it takes away a noticeable piece of your heart and leaves a comfortingly sore vacuum in its place. lingering behind your forehead like a sneeze in limbo. loss is only a word till it’s suddenly real. there is no end or measure or dimension to it, it just keeps expanding, outwards and inwards, spiralling into something that pushes you through space, no matter how fast, or how long you have been walking.  


Living life. on a sharp slope.

to live life on a slope has an exciting ring to it. And exciting it is.

There’s extra forces you’d normally not have to deal with. Extra forces pulling you down, testing your nerves.

There’s parts you’ll love, and parts of it that make you shake your head.

It drains well.

Slopes give your life layers. Like a loud noisy layer on the front, and a surreal one on the back.

برج های خیابان پایین اندازه ی زنگوله ی بادزنگ من هستند

لم داده روی صندلی پسته ایم به بی ربط ترین چیز ها فکر می کنم

حیف شدن یک جان چه مفهومی می تواند داشته باشد

مثلا آن ها که مرده اند

و آن هایی که نمرده اند و با مردن هرکدام از آن تا که میمیرند تکه ای از معصومیتشان را از دست می دهند

این فکر عجیب خود به خود رنگ همسایه ی چینیمان را‌به خود می گیرد که از همان اولِ فکر من مشغول وجین باغچه ی سبزیجاتش بوده

و این مضحک ترین معجونی ست که تا به حال چشیده ام